Week van het gastgezin

Dag vrienden van den Afrique.

Wat gebeurde er deze week allemaal in onze melkherberg? ( Zonder de melk, want dat is dure poeder in pakskes hier. :p ) Op zaterdag zijn we rond een uur of 4 toegekomen bij ons gastgezin. Suuuuupervriendelijke mensen met een geringe kennis aan Engels, wat vaak leidt tot lachsalvo’s van beide kanten. Ine en Sofie waren toch een beetje van hun melk in pakskes omdat er geen toilet was. Met spetterpoep is dit nogal een jammere zaak. Kobe trok zich daar niets van aan en onderneemt dagelijks het avontuur naar ‘het toilet’ aka een put in de grond met metershoge uitwerpselen en kakkerlakken. Die avond zijn we vroeg in ons bed gekropen. Ine en Sofie delen een twijfelaar die nogal versleten is en stiekem ook een beetje stinkt. Kobe sliep de eerste nachten op het tapijt bij gebrek aan een matras, maar ondertussen heeft ook hij eentje. Ons leefgedeelte bestaat uit een slaapkamertje voor Ine en Sofie met 2 muurtjes die dan de douche of toilet vormen. Ons douchen doen we met emmertjes. Dan hebben we een woonkamertje met enkele zetels, een tafel en Kobe zijn matras. Al bij al een heel gezellige bedoening. Wel poepjit wanneer het ‘lights off’ ( geen elektriciteit) is en de ventilator niet meer draait. Dit is bijna dagelijks het geval :p

Op zondag zijn we bijna een hele dag gaan zwemmen in het ‘duurdere’ zwembad in Discovery Hotel. Hemeltje wat was dat een verfrissing! We kwamen er dan aan het eind van de dag ook uit als kreeften :p Daarna zijn we nog op missie geweest naar de stad met als doel 3 emmertjes die we dan konden gebruiken als toiletjes. Hieperdepiep, missie geslaagd!

Maandag gingen we eindelijk voor echt naar ons schooltje met de fiets, maar Bash was ons vergeten waardoor we een half uurtje te laat waren, geen probleem natuurlijk volgens Ghanese normen ;) We kregen vooral veel uitleg van de directeur over ziektes, veiligheid, hygiëne, cultuur, … Al goed en wel maar zo voorzichtig kan geen mens toch zijn, me dunkt :p Rond 3 uur zijn we dan nog een uurtje naar het kantoor geweest  waar we de andere vrijwilligers samenkomen en wat ervaringen uitwisselen. ’s Avonds zijn we lekker europees gaan eten met alle vrijwilligers in de Kidz Active Lodge. Een chamignonnesoepke, hutsepot met een lekker vers salaatje en een fruitsla als dessert. Jeminee wat een feestmaal was me dat! :D Dan maar zonder lichten naar huis gefietst wat een heuse beproeving bleek te zijn.  Dat onthouden we ook dat we nooit mogen vertrekken zonder lichtje :p

De dinsdag opnieuw naar het schooltje waarbij we dan de leerkrachten hebben ontmoet en onszelf hebben voorgesteld. Mr. Joshua ( de directeur ) en Vanessa hebben ons naar huis gevoerd om eens binnen te gluren in ons lokale leventje. We hebben ze vrees ik de shock van hun leven bezorgd! Woensdag waren ze zo gigantisch ongerust over onze leefomstandigheden dat ze aanboden om het toilet en de douche op school vrij te gebruiken en elke avond ons water te filteren :p ’s Avonds zijn Ine en Kobe nog naar de voetbal gaan kijken, Barcelona – AC Milan. Dit bleek een enorm gek feest te zijn. Je kon niet op je gemak zitten door al het geroep en gejuich en enthousiasme en ‘messi!’.

Woensdag, donderdag en vrijdag zijn we elke dag naar het schooltje geweest waar we wat meer zicht beginnen te krijgen op ons project en we ook begonnen zijn aan onze observatiedagen van de klasjes. Over de school kunnen we  nog niet zo veel vertellen omdat we vooral aan het observeren zijn. Wel een leuk detail is dat er daar een albinootje rond loopt. Gniffel gniffel. Het is eigenlijk gewoon een blank kereltje met kroezelhaar en dikke lippen :p

O ja, op Donderdag hadden we onze eerste regen! Wat een feest was dat! :D Wij wilden gewoon door de regen wandelen en genieten terwijl al de Ghanzen aan het vluchten waren. Terwijl we door de straat liepen weden we voortdurend nageroepen: 'Salaminga, come here!' We mochten namelijk bij iedereen aanschuiven om te schuilen van de regen. Wanneer we hun zeiden dat we het net leuk vonden, was er hilariteit alom! :D

In ons gastgezin ontmoetten we steeds meer mensen die familie blijken te zijn. Het is hier een komen en gaan van familieleden die één voor één super vriendelijk zijn. Naast woempini heb je ook nog Fatima, Inusah en Jacob. Inusah en Jacob zijn beide 23 hoewel het geen tweelingen zijn en ze ook niet weten wanneer de ander jarig is :p Dolle pret!

Vrijdagavond zijn we voor het eerst uit geweest! Wat een avontuur was me dat!  Wanneer zo een Ghanese man zijn zinnen op je heeft gezet is er geen ontkomen meer aan. Gelukkig is er dan een andere galante heer die je wel altijd komt redden, maar dan verwacht die wel dat je met hem aan de praat/dans gaat :D Iedereen wil ook je nummer en wil vriend met je zijn. Onze excuses zijn nog nooit zo fantasierijk geweest als hier :p Die avond was er ook een soort van ‘crusade’ op een plein. Wouw, maar echt wooouuuww! Duizenden mensen stonden samen te dansen, roepen, zingen en bidden tot God om een of ander kwaaltje of ziekte te genezen. Een soort van bedevaart dus maar op zijn Afrikaans. Je kan je niet voorstellen hoe imposant dat was!! Oja,  het feest was trouwens op het dak van een gebouw in het midden van de stad. 

Zaterdag wilden we onze was doen, maar onze gastmama verklaarde ons voor zot. Wij, blanken, konden dat toch helemaal niet en het ging verspilling zijn van de moeite en het water. Dus riep ze maar haar buurvrouw die tegen een prijsje ( helemaal bijna noppes :p ) onze was ging doen. Tegen de middag zijn we met Floor en Sofie in SWAD gaan eten waar we ook nog andere vrijwilligers tegenkwamen. Daar kregen we frietjes, gemaakt van aardappelen, of toch een benadering van frietjes :p Dan zijn we nog een beetje naar de culturele markt geweest en naar het internetcafé. In de avond waren we uitgeteld en hebben we nog wat op het gemak bij het gezin gezeten en gaan slapen.

Vandaag ( Zondag ) gaan we gaan zwemmen en nemen we Woempini en Inusah mee. Woempine verlangt hier al 3 dagen achter en kan niet wachten om te vertrekken, het knodje! :D Hij heeft het zelf op één of andere manier geregeld om onder zijn Arabische les vanuit te muizen :p Dat zwembad zal weer goed doen!

Tot schrijfs beste makkers en vragen staan altijd vrij ;)

Introductieweek

Dag makkers!
Nu hebben we eindelijk eens een vrij momentje om onze blog bij te werken (én elektriciteit). Zoals jullie waarschijnlijk wel weten, zijn we goed aangekomen in Ghana! Zaterdagavond zijn we toegekomen in de luchthaven van Accra, de hoofdstad. Daar werden er vingerafdrukken en een foto afgenomen, dus als we het crimineeltje afhangen, kunnen ze ons onmiddellijk opsporen, LAP!  :p

Toen we ons vrouwtje vonden van de ophaalservice, werden we overrompeld door ‘hulpvaardige’ Ghanezen, die nadien uiteraard een tip vraagden. We muisden er vandoor en deden alsof onze neus bloedde :) . ( Anders konden we zo elke ghanees gaan betalen en dat is toch ook de bedoeling niet? :p ) Eenmaal aangekomen in het guesthouse, bleek de elektriciteit niet te werken, goed begin :). De eerste nacht was best wel kort, maar deed wel deugd. De volgende ochtend ontmoetten we al een andere vrijwilliger, Floor, en trokken we samen met haar de stad in. We hadden een persoonlijke gids, ‘den Eric’, en hij liet ons kennismaken met Accra. Eerste indruk: miljoeeeeenen mensen! We haalden voor de eerste keer geld af, Cedi, en ook ons Ghanees nummer. Daarna reden we wat door de stad en gingen we naar het strand. Zalig verfrissend, want dit is de laatste keer dat we zee zien voor de komende 15 weken :).

Wat je wel kan zeggen over het Ghanese strand is dat het een ‘super-ego-boost’ teweeg brengt, althans voor Sofie en Ine. Alle mannelijke Ghanezen wilden precies onze beste vriend worden en sprongen in de bres om onze redder te zijn van de "gevaarlijke wilde zee". En Kobe, die was nergens te bespeuren, de sympathieken :p Achteraf beweerde hij wel dat hij ons voortdurend in het snotje had. Daarop volgden ook onze eerste huwelijksaanzoeken, die we maar voortdurend moesten afwimpelen. Wanneer je hen dan vertelde dat je een vriend hebt, dan maakt het helemaal niet uit, voor de komende 4 maanden willen zij wel onze boyfriend zijn! :p Aanhoudend zijn ze wel, die Ghanezen.

De volgende dag moesten we om 6u in het busstation zijn, om met de STC-bus richting het noorden te vertrekken. Na een uurtje wachten en wat miserie met Sofie haar bagage, raakten we eindelijk op de bus (met airconditioning!!!! Hoezee ). En daar gingen we voor de komende 12u, die wonderbaarlijk bijzonder snel voorbij ging. Met wat entertainment van Ghanese films (2 keer dezelfde), het prachtige uitzicht, en Kobe zijn nieuwe makker Kennedy zat de rit er snel op. In Tamale werden we opgewacht door Bash die ons naar het kantoor van vrijwillig wereldwijd bracht.

Op dinsdag ging dan de introductieweek van start met een heerlijk ontbijtje en een rondleiding door de stad. Zo leerden we de weg naar de stad, bezochten we de culturele markt ( die wij uiteraard helemaal gaan leegkopen :p ) , liepen we door de markt die bestaat uit miljoenen kraampjes tussen de huizen door en gingen we iets drinken in een cafeetje. ’ S Avonds zijn we dan met de 5 vrijwilligers en Bash iets gaan eten in Mike’s waar ze op groot scherm de champions league uitzonden. Geniaal hoe die Ghanezen reageren op voetbal! :D

Woensdag 6 maart was het de 56e  Independence day, groot feest dus voor Ghana! We gingen naar het plein waar alle, maar dan ook alle tamalezen naartoe gingen maar helaas was het te warm en te druk om veel te kunnen zien.  Die militairen waren wel zot indrukwekkend met hun geweren die ik alleen maar ken uit de oorlogsfilms! :p Daarna zijn we nog iets gaan drinken in sparkles, waar er veel witten komen. We waren dan ook een zotte attractie voor alle kindjes die rond de muren van het terrasje kwamen staan om te kijken naar de witten. Om de 5 minuten werden die kinderen dan weggejaagd door de barmannen met hun broeksriemen. Maar even later stond er weer een nieuw nest te gluren en te gniffelen! Daarna zijn we voor het eerst naar het internetcafé geweest, die zo trots zijn op hun airconditioning dat het er echt té koud is, geniaal nietwaar? :p ’s Avonds gingen Floor, Ine en Sofie op bezoek in de compound van Sylvester. Kobe en Sofie ( de nederlandse sofie dan ;) ) waren een beetje gesneuveld van de warmte. Een compound is dus eigenlijk een soort van community waar er allemaal gezinnetjes samenleven, in dit geval in hutjes dan. Toen we het zandweggetje opwandelden kwamen er van ver kleine, knodje, naakte afrikaantjes afgelopen die heel luid ‘salaminga salaminga salaminga’ ( = witte ) riepen, waarna ze onze vingers vastgrepen en meewaggelden met ons. Geskift knodje! We waren toen ook op pad om de chief te bezoeken maar we werden eventjes opgehouden omdat er een dorpsraad doorging rond milieu development. Al die mannen zaten daar super respectvol in een cirkel naar elkaar te luisteren! Jeminee!

Sylvester vond toen een oude man die ons ging gaan aankondigen bij the chief van deze community. Je mag namelijk niet zomaar komen aankloppen bij the chief! Het gekke was dat the chief gods zegen over ons uitspraak omdat wij hun kwamen ‘helpen’ en dat hij ons zo ontzettend dankbaar was. KIEKENVEL! :p Daarna zijn we dan naar de hutjes van het gezin van Sylvester geweest en hebben we , lijk echte ghanese vrouwen, fufu gestampt… Ofja een poging tot ;) Fufu is een beetje een slappe variant van puree, maar stel je het maar niet te lekker voor ;) Dit staat voor de komende maanden vast vaak op onze menu. Hoezee! :D

Op donderdag en vrijdag waren we alle 5 een beetje gesneuveld door de warmte en hebben we vooral op het kantoor gebleven om wat te bekomen van de afgelopen dagen. Slappe witten die wij zijn :D Het lijf van de witten is niet gemaakt voor de tropen ;)
O ja, op vrijdagmiddag zijn we ook eens naar ons schooltje geweest en hebben we Mr. Joshua Siu ontmoet, een grappig detail is dat hij een klein, mager hongkongeesje is! :D

Nu zijn we zaterdag en straks gaan we EINDELIJK naar ons gastgezin, spannend! :D We houden jullie op de hoogte en vragen staan altijd vrij! :D

GROETJEEEEES!