Introductieweek

Dag makkers!
Nu hebben we eindelijk eens een vrij momentje om onze blog bij te werken (én elektriciteit). Zoals jullie waarschijnlijk wel weten, zijn we goed aangekomen in Ghana! Zaterdagavond zijn we toegekomen in de luchthaven van Accra, de hoofdstad. Daar werden er vingerafdrukken en een foto afgenomen, dus als we het crimineeltje afhangen, kunnen ze ons onmiddellijk opsporen, LAP!  :p

Toen we ons vrouwtje vonden van de ophaalservice, werden we overrompeld door ‘hulpvaardige’ Ghanezen, die nadien uiteraard een tip vraagden. We muisden er vandoor en deden alsof onze neus bloedde :) . ( Anders konden we zo elke ghanees gaan betalen en dat is toch ook de bedoeling niet? :p ) Eenmaal aangekomen in het guesthouse, bleek de elektriciteit niet te werken, goed begin :). De eerste nacht was best wel kort, maar deed wel deugd. De volgende ochtend ontmoetten we al een andere vrijwilliger, Floor, en trokken we samen met haar de stad in. We hadden een persoonlijke gids, ‘den Eric’, en hij liet ons kennismaken met Accra. Eerste indruk: miljoeeeeenen mensen! We haalden voor de eerste keer geld af, Cedi, en ook ons Ghanees nummer. Daarna reden we wat door de stad en gingen we naar het strand. Zalig verfrissend, want dit is de laatste keer dat we zee zien voor de komende 15 weken :).

Wat je wel kan zeggen over het Ghanese strand is dat het een ‘super-ego-boost’ teweeg brengt, althans voor Sofie en Ine. Alle mannelijke Ghanezen wilden precies onze beste vriend worden en sprongen in de bres om onze redder te zijn van de "gevaarlijke wilde zee". En Kobe, die was nergens te bespeuren, de sympathieken :p Achteraf beweerde hij wel dat hij ons voortdurend in het snotje had. Daarop volgden ook onze eerste huwelijksaanzoeken, die we maar voortdurend moesten afwimpelen. Wanneer je hen dan vertelde dat je een vriend hebt, dan maakt het helemaal niet uit, voor de komende 4 maanden willen zij wel onze boyfriend zijn! :p Aanhoudend zijn ze wel, die Ghanezen.

De volgende dag moesten we om 6u in het busstation zijn, om met de STC-bus richting het noorden te vertrekken. Na een uurtje wachten en wat miserie met Sofie haar bagage, raakten we eindelijk op de bus (met airconditioning!!!! Hoezee ). En daar gingen we voor de komende 12u, die wonderbaarlijk bijzonder snel voorbij ging. Met wat entertainment van Ghanese films (2 keer dezelfde), het prachtige uitzicht, en Kobe zijn nieuwe makker Kennedy zat de rit er snel op. In Tamale werden we opgewacht door Bash die ons naar het kantoor van vrijwillig wereldwijd bracht.

Op dinsdag ging dan de introductieweek van start met een heerlijk ontbijtje en een rondleiding door de stad. Zo leerden we de weg naar de stad, bezochten we de culturele markt ( die wij uiteraard helemaal gaan leegkopen :p ) , liepen we door de markt die bestaat uit miljoenen kraampjes tussen de huizen door en gingen we iets drinken in een cafeetje. ’ S Avonds zijn we dan met de 5 vrijwilligers en Bash iets gaan eten in Mike’s waar ze op groot scherm de champions league uitzonden. Geniaal hoe die Ghanezen reageren op voetbal! :D

Woensdag 6 maart was het de 56e  Independence day, groot feest dus voor Ghana! We gingen naar het plein waar alle, maar dan ook alle tamalezen naartoe gingen maar helaas was het te warm en te druk om veel te kunnen zien.  Die militairen waren wel zot indrukwekkend met hun geweren die ik alleen maar ken uit de oorlogsfilms! :p Daarna zijn we nog iets gaan drinken in sparkles, waar er veel witten komen. We waren dan ook een zotte attractie voor alle kindjes die rond de muren van het terrasje kwamen staan om te kijken naar de witten. Om de 5 minuten werden die kinderen dan weggejaagd door de barmannen met hun broeksriemen. Maar even later stond er weer een nieuw nest te gluren en te gniffelen! Daarna zijn we voor het eerst naar het internetcafé geweest, die zo trots zijn op hun airconditioning dat het er echt té koud is, geniaal nietwaar? :p ’s Avonds gingen Floor, Ine en Sofie op bezoek in de compound van Sylvester. Kobe en Sofie ( de nederlandse sofie dan ;) ) waren een beetje gesneuveld van de warmte. Een compound is dus eigenlijk een soort van community waar er allemaal gezinnetjes samenleven, in dit geval in hutjes dan. Toen we het zandweggetje opwandelden kwamen er van ver kleine, knodje, naakte afrikaantjes afgelopen die heel luid ‘salaminga salaminga salaminga’ ( = witte ) riepen, waarna ze onze vingers vastgrepen en meewaggelden met ons. Geskift knodje! We waren toen ook op pad om de chief te bezoeken maar we werden eventjes opgehouden omdat er een dorpsraad doorging rond milieu development. Al die mannen zaten daar super respectvol in een cirkel naar elkaar te luisteren! Jeminee!

Sylvester vond toen een oude man die ons ging gaan aankondigen bij the chief van deze community. Je mag namelijk niet zomaar komen aankloppen bij the chief! Het gekke was dat the chief gods zegen over ons uitspraak omdat wij hun kwamen ‘helpen’ en dat hij ons zo ontzettend dankbaar was. KIEKENVEL! :p Daarna zijn we dan naar de hutjes van het gezin van Sylvester geweest en hebben we , lijk echte ghanese vrouwen, fufu gestampt… Ofja een poging tot ;) Fufu is een beetje een slappe variant van puree, maar stel je het maar niet te lekker voor ;) Dit staat voor de komende maanden vast vaak op onze menu. Hoezee! :D

Op donderdag en vrijdag waren we alle 5 een beetje gesneuveld door de warmte en hebben we vooral op het kantoor gebleven om wat te bekomen van de afgelopen dagen. Slappe witten die wij zijn :D Het lijf van de witten is niet gemaakt voor de tropen ;)
O ja, op vrijdagmiddag zijn we ook eens naar ons schooltje geweest en hebben we Mr. Joshua Siu ontmoet, een grappig detail is dat hij een klein, mager hongkongeesje is! :D

Nu zijn we zaterdag en straks gaan we EINDELIJK naar ons gastgezin, spannend! :D We houden jullie op de hoogte en vragen staan altijd vrij! :D

GROETJEEEEES!